Talloze keren heb ik haar de vraag horen stellen. Op feestjes, recepties, en op café. ‘Hoe snij jij paprika?’

Natuurlijk legden de meeste mensen uit hoe ze beginnen met het steeltje bovenaan rondom uit te snijden. Ik zag dan al het meewarig glimlachje op haar lippen verschijnen. Sommigen bekenden dat ze meteen de paprika in vieren hakten; dan haalde ze fronsend haar wenkbrauwen op. Hoe dan ook was het voor haar maar een opmaat om triomfantelijk aan te kondigen dat er een veel betere manier was ‘die maar weinig mensen kenden’. Je snijdt eerst de hele bovenkant eraf, en dan volg je zorgvuldig de naden om de paprika in partjes te snijden die je dan gemakkelijk kan bijvijlen. Sneller, properder, zelfs veiliger.

In haar wereld waren de steeltjessnijders banale onnadenkende mensen, gingen de onmiddellijke vierendelers gebukt onder trauma of zelfs mentale stoornis, terwijl er enkel met haar uitverkoren groep bedachtzame paprikasnijders te praten viel.

Het was helder voor haar: alles in het leven hield nauw verband met elkaar, alle handelingen vielen in te delen volgens vaste categorieën karaktertrekken, dus het snijden van een paprika was een onderdeel in een aaneensluitend web waar alle draden bewogen als je aan één kant een tikje gaf.

Nadat ze weer iemand op deze manier had thuisgebracht, gaf ze me een samenzweerderige blik. We wisten allebei dat ik op haar methode was overgeschakeld na eerst tot de hersenloze massa te hebben behoord.

En toch; de wereld zit complexer in elkaar dan dit.